ราชอาณาจักรแมว

The Royal Catland

แมววัดก็มีหัวใจ

เจ้าตัวเล็กหน้าตาบ้องแบ้วที่เรียกว่าแมว ยืนเกาะลูกกรงอยู่บ้าง นอนหลับอุตุอยู่บ้าง ปากแดงอมชมพู ขนยาวปุกปุยก็มี ขนสั้นมันเรียบก็มี ดูแล้วน่ารักน่าน่าอุ้ม คนที่ต้องการลูกแมวไปเลี้ยงเห็นแล้วนึกรักในทันที ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาตัวไหนดี ดูแล้วดูอีก มองแล้วมองอีก ขออุ้มขอจับด้วยความทะนุถนอม ชื่นชมดมหอม ปากก็ส่งเสียงแสดงความรักเจ้าลุกแมวน้อย ในที่สุดก็ตัดสินใจซื้อ นำกลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วยใจเป็นสุข

เจ้าลูกแมวยังตาพริ้มด้วยความเป็นสุข บัดนี้มันมีเจ้าของแล้ว มีคนที่รักมันพร้อมจะเลี้ยงมันจนกว่าจะหมดอายุขัยของแมว ซึ่งเฉลี่ยแล้วอยู่ในระหว่าง 10-15 ปี ตัวที่ทำบุญมาหนักๆอาจอยู่ได้ถึง 20 ปี แต่คงน้อยเต็มที

นั่นย่อมเป็นความสุขอันลึกล้ำของทั้งแมวทั้งคนที่ผูกพันกันได้ยาวนานปานนั้น เวลา 15 หรือ 20 ปีแม้เพียงไม่ถึงเสี้ยวเมื่อเทียบกับอายุของจักรวาล แต่สำหรับคนกับแมว เป็นเวลาไม่น้อยเลย

และคงเป็นเวลาที่นานขึ้นสำหรับแมวหลายๆตัวที่อายุของมันยืนยาว แต่ความรักของเจ้าของนั้นสั้นนัก ดังเช่น เจ้าแมวหนุ่มตัวนี้…

“ตัวนี้เป็นแมวนิสัยดีจ้ะ” แม่ชีบอก เมื่อผมถามเรื่องแมวหนุ่มสีขาวปนน้ำตาล มีปลอกคอสีแดงเก่าๆ ผมเพิ่งเกาคาง นวดหลังให้ ตอนนี้นั่งอยู่ที่พื้น มองมาที่ผมกับแม่ชีที่กำลังคุยกัน

“ซื้อปลกคอมาใส่ให้เหรอครับคุณแม่” ผมเรียกแม่ชีว่าคุณแม่ เพราะดูอายุมากแล้ว คงอ่อนกว่าแม่ผมไม่มากนัก

“ ไม่หรอกจ้ะ” แม่ชีตอบ “มีตั้งแต่อยู่กับเจ้าของเขาแล้ว”

“อ้อ นึกแล้ว ดูแล้วเหมือนแมวมีเจ้าของมาก่อน” ผมมองดูเจ้าหนุ่มที่ยังมองมาที่ผมอยู่ “ดูเป็นแมวเรียบร้อยจริงๆ”

แม่ชีมองดูเจ้าหนุ่ม ซึ่งตอนนี้ก้มลงเลียขนที่ข้างตัว

“เจ้าของเขาก็เอาอาหารมาให้บ่อยๆอยู่นะ” แม่ชีบอก

“อ้าว แล้วกัน ทำไมเอามาปล่อยวัด”

ผมตั้งใจพูดกับตัวเอง แต่แม่ชีก็ให้คำตอบว่า

“เขาบอกว่าพี่สาวเขาแอบเอามาปล่อยจ้ะ”

ชะตากรรของแมววัดที่อาศัยอยู่กับแม่ชี ที่บริเวณพระเจดีย์ในวัดพระมหาธาตุบางเขน ส่วนหนึ่งมีที่มาไม่ต่างจากเจ้าหนุ่มสีขาวปนน้ำตาลตัวนี้ หลายตัวมีปลอกคอแสดงว่าเคยเป็นแมวที่มีเจ้าของมาก่อน หากแต่ด้วยเหตุใดๆก็ตามทำให้เจ้าของนำมาปล่อยไว้ที่วัด บางครั้ง ก็มีแม่แมวพร้อมลูกอ่อนถูกนำใส่ลังมาทิ้งไว้ ดังนั้น ที่บริเวณศาลาหน้าพระเจดีย์ซึ่งแม่ชีทำหน้าที่จำหน่ายดอกไม้ธูปเทียนให้แก่คนที่มาสักการะพระธาตุ จึงมีฝูงแมวอาศัยอยู่ มีทุกเพศ ทุกวัย หลายหลากสี ทั้งเดิน นอน กินอาหารอยู่แถวนั้น ล้วนแต่เป็นแมวที่คุ้นกับคน

แม่ชีนอกจากจะดูแลและอำนวยความสะดวกคนที่มาบูชาพระเจดีย์ กราบไหว้พระบรมสารีริกธาตุแล้ว ยังต้องเลี้ยงดูแมวทั้งหมดนี้อีก ให้อาหารทั้งใหญ่ตัวเล็กที่เป็นลูกของแมวบ้านที่กลายมาเป็นแมววัด

“อาหารนี่มีคนเอามาบริจาคหรือเปล่าครับ” ผมเคยถามแม่ชี คำตอบก็คือ

“เปล่าจ้ะ แม่ชีซื้อมาเอง”

เมื่อดูจำนวนแมวแล้ว อาหารวันหนึ่งๆก็คงนับเป็นกิโล อาจหลายกิโล แต่ดูเหมือนว่าแม่ชีจะมีความสุขกับการที่ได้เลี้ยงดูแมว แม่ชีที่มีอยู่ด้วยกันหลายคน ดูแล้วก็มีแต่แววตารักใคร่เมตตาเจ้าแมวทั้งหลายด้วยดันทั้งสิ้น

มีลูกแมวเกิดใหม่อยู่เรื่อยๆ รุ่นพ่อแม่อาจเป็นแมวบ้านแล้วกลายมาเป็นแมววัด แต่เจ้าตัวเล็กรุ่นต่อมานั้นเป็นแมววัดโดยสมบูรณ์ แม่แมวพาลูกอาศัยนอนอยู่ตามใต้โต๊ะที่ประดิษฐานพระพุทธรูปบ้าง อยู่ตามซอกบ้าง ลูกตัวเล็กๆวิ่งกระโดดโลดเต้นตามประสาเด็ก แม่คอยดูอยู่ใกล้ๆ พอมีคนเข้าไปใกล้ก็ขู่ฟอดๆ คงแปลความหมายได้ว่า อย่าเข้ามาทำอะไรลูกฉันนะ ไม่เชื่อล่ะก็เจอดีแน่นะคน!

มีเจ้าตัวเล็กที่หย่านมแล้ว นอนอยู่ตามระเบียงเจดีย์ ไปทีไรก็เห็นต่างหน้าต่างสีกันไป ผมอดไม่ได้ที่จะต้องแวะเข้าไปคุยด้วย เกาคาง นวดหลังให้ เจ้าหนุ่มน้อยสาวน้อยแสดงความพอใจ ยืดตัว บิดตัวด้วยความสบายคลายปวด (เดาเอาน่ะ) บางตัวก็ถึงขนาดหงายท้อง กางสี่ขาให้เกาพุงกันเลยทีเดียว

บางตัวเลิกเกาแล้วก็ไม่ยอมเลิก วิ่งตาม ร้องเหมียวๆ ต้องกลับไปเกาให้อีก

“แค่นี่ก่อนนะลูกนะ” ผมเกาไปด้วยคุยไปด้วย “ให้หนูแข็งแรงๆ เป็นแมวดี ให้มีคนพาไปอยู่ด้วยนะลูกนะ อยู่บ้านใครก็แล้วอยู่เลยไม่ไปไหนนะ”

บางตัวก็เงียบ บางตัวก็ยังร้องตาม— พาหนูไปด้วย พาหนูไปด้วย หนูอยากให้ลุงเกาพุงให้หนูอีก

อยู่นี่แหละลูกเอ๊ย มาเมื่อไรลุงก็จะเกาพุงให้อีก ที่บ้านลุงมีพวกของหนูอยู่มากแล้ว—ลุงก็ได้แต่บอกแบบนี้

เมื่อเดินออกมาจนพ้นรั้วเจดีย์ มองกลับไป เจ้าตัวเล็กยังเกาะลูกกรงรั้วมองตาม มองตามเหมือนจะบอกว่า ถึงหนูเป็นแมววัดก็มีหัวใจ มีหัวใจที่อยากให้คนคอยดูแล ดูแลตลอดไปจนสิ้นอายุขัยของแมว

ผมได้แต่ถามตัวเองว่า เจ้าตัวเล็กแมววัดที่เกาะลูกกรงรั้วเจดีย์ กับเจ้าตัวเล็กที่เกาะลูกกรงในร้านขายลูกแมว ในที่สุดแล้วจะมีชะตามกรรมเหมือนกันหรือไม่

ผมคิดไม่ออก ได้แต่บอกกับตัวเองว่า แมวที่เราเลี้ยงก็ไม่ได้ซื้อจากที่ไหนแต่เก็บลูกแมวกำพร้ามาจากในซอยหน้าบ้าน จึงไม่รู้

แล้วจะถามใครดี ไม่รู้จะถามใครดี ผมได้แต่นึก.

แต่ที่รู้แน่ๆ ไม่ว่าแมวบ้านหรือแมววัด แมวไหนๆก็มีหัวใจกันทั้งนั้น.

22 พฤษภาคม, 2008 - Posted by | แมวคนอื่นเลี้ยง | , , , , ,

7 ความเห็น »

  1. เป็นคนรักแมว(มาก)เช่นกัน เลี้ยงแมวจนคิดว่าเข้าใจภาษาแมว เวลาอ่านที่คุณโกศลเขียนก็เห็นภาพเลยล่ะค่ะ แมวที่เลี้ยงล้วนเก็บมาจากที่เขาทิ้ง ไม่เคยได้ซื้อ บางล็อตก็น่ารักแสนรู้ บางล็อตก็ตะกละขี้โกงขี้ดื้อแต่ถึงยังไงก็รัก เจอแมวที่ไหนอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทำความรู้จัก มีความสุขที่ได้อ่านเรื่องแมว และดีใจที่ได้รู้จักคนรักแมวค่ะ(ผ่านตัวหนังสือ)

    ความเห็น โดย สมภาร แคนลาด | 25 พฤษภาคม, 2008

  2. ขอบคุณครับคุณ สมภาร แคนลาด ที่แวะมาคุยกัน ดีใจที่เจอคนรักแมวด้วยกันผ่านตัวหนังสือ ถ้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับแมวก็ส่งมานะครับ ผมจะได้เอาลงในหัวข้อเรื่องเล่าจากผู้อ่าน จะได้แบ่งปันกันอ่าน ส่งไปที่ royalcatland@hotmail.com นะครับ

    ขอบคุณครับ

    ความเห็น โดย โกศล อนุสิม | 25 พฤษภาคม, 2008

  3. [...] เช่นที่ผมเขียนถึงแมววัดในเรื่อง แมววัดก็มีหัวใจ ก็เล่ามาได้ [...]

    Pingback โดย เชิญเล่าเรื่องใน “เรื่องเล่าจากผู้อ่าน” « ราชอาณาจักรแมว | 25 พฤษภาคม, 2008

  4. [...] เช่นที่ผมเขียนถึงแมววัดในเรื่อง แมววัดก็มีหัวใจ ก็เล่ามาได้ [...]

    Pingback โดย ราชอาณาจักรแมว » เชิญเล่าเรื่องใน “ผู้อ่านเล่าเรื่อง” | 29 พฤษภาคม, 2008

  5. ดีๆแต่ที่บ้านเมียไม่ให้เลี้ยงแมว เลี้ยงแต่หมา เขียนถึงหมาบ้างสิ

    ความเห็น โดย เต้ง | 19 กันยายน, 2008

  6. [...] เช่นที่ผมเขียนถึงแมววัดในเรื่อง แมววัดก็มีหัวใจ ก็เล่ามาได้ [...]

    Pingback โดย บ้านของแมว » Blog Archive » เชิญเล่าเรื่องใน “ผู้อ่านเล่าเรื่อง” | 4 พฤศจิกายน, 2008

  7. อ่านแล้วทำให้นึกถึงตอนเด็กๆ ยังรู้เท่าไม่ถึงการณ์เอาแมวไปปล่อยวัดเฉยเลย มาคิดตอนนี้ยังรู้สึกผิดอยู่เลย

    ความเห็น โดย แมวเปอร์เซีย | 14 พฤษภาคม, 2009


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.