ฝุดฟุ่ง

ภาพจาก Care-and-health.blogspot.com

……………………
ผู้อ่านเล่าเรื่อง:สมภาร แก่นลาด
……………………

เมื่อปี 2549 ได้ลูกแมวมาเลี้ยงตัวหนึ่ง อายุซัก 2 เดือน ตัวผอมๆสีเหลือง หางงอ ขี้ตากรัง แววตาแห้งแล้งน่าสงสาร

คนเอามาให้บอกว่ามันหลุดจากถุงปุ๋ยก้นขาดที่เจ้าของเขาใส่ครอบครัวแมวไปโผด (เอาไปปล่อยทิ้ง) จึงเรียกชื่อมันว่า “ไอ้ขี้ตา”

ตาแกมีนิสัยหวงของกินอย่างมากคงเป็นเพราะอดอยากมาก่อน เวลาให้ปลาตาแกจะรีบตะปบไว้ในอุ้งมือ ทำเล็บกางๆโอบไว้ ทำตาขวางมองซ้ายขวา ขู่ฮื่อๆ ทั้งที่อยู่ตัวคนเดียว ดูแล้วทั้งขำทั้งหมั่นไส้ ถ้าชิ้นใหญ่หน่อยคาบเดินไม่ไหวก็ลากถอยหลังไปนั่งกินใต้เก้าอี้อย่างหวาดระแวง

ผ่านไปสักเดือนหนึ่ง ไอ้ขี้ตาโตขึ้น อ้วนกลม ขนฟูน่ารัก กลายเป็นขวัญใจของเด็กๆแถวบ้าน นิสัยเดิมหายไปเกือบหมด ไม่หวงของแล้ว ได้นิสัยใหม่มาแทนคือชอบตด ที่รู้เพราะเวลาเล่นด้วย ถ้าจับยกสูงหรือนอนหงายขยำพุงจะได้กลิ่นปลาทูแรงๆโชยมาเลย บางทีมีเสียง”ฝูด”แถมมาด้วย

เออ แมวนี่ก็ตดเก่งนะ พี่แกปล่อยตามสบายไม่มีกั๊กเลย

kc หัวใจสี่ห้องเพื่อน้องแมวของ อนัญญา เหลืองประเสริฐ เว็บมาสเตอร์ Catandkittenstory.com

อนัญญา เหลืองประเสริฐ หรือชื่อที่รู้กันสั้นๆคือ กบ เจ้าของและเป็นเว็บมาสเตอร์เว็บไซต์ Catandkittenstory.com ที่กำลังคึกคักด้วยสมาชิกหลากหลายวัย ที่ผลัดกันเล่าเรื่องเกี่ยวกับแมวที่ตัวเองเลี้ยง เป็นเวทีแลกเปลี่ยนข้อมูล ข่าวสาร ความรู้เรื่องแมว และแน่นอน กบก็เป็นคนเลี้ยงแมวคนหนึ่งที่มีแมวหลายตัว เป็นหนึ่งใน “ทาสแมว” หรือ “คอแมว” หรือ “แมวมาเนีย” ตามแต่จะเรียกกัน

Royal Catland Blog (RCB) จึงหาโอกาสและได้รับโอกาสงามๆจากกบมาร่วมตีแผ่ความคิด ความรู้สึก เรื่องราวแมวๆ เพื่อให้เพื่อนๆทาสแมวทั้งหลายได้รับรู้ประสบการณ์ร่วมกัน

RCB: อยากทราบว่าเป็นกบอยู่ดีๆทำไมมาเลี้ยงแมว
กบ: เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่มีแมวจรมาคลอดลูกที่ระเบียงหลังห้องนอนค่ะ ต่อมาก็คาบลูกตัวที่แข็งแรงไป ทิ้งไว้ หนึ่ง ตัว กบก็เลยไปหาซื้ออาหารมาให้กินทุกวัน ตอนแรกลูกแมวไม่ยอมให้เข้าใกล้ พอคุ้นเคยก็ยอมให้จับ เราก็เลี้ยงเค้าไว้ในบริเวณรั้วบ้าน มีอยู่วันหนึ่งตอนไปทำงาน เขาเดินออกมาส่งเราหน้าบ้าน ด้วยความที่ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน ก็คิดว่าเค้าน่าจะเข้าบ้านได้เอง ไม่ได้คิดอะไร ทั้งๆ ที่ตอนนั้นลูกแมวยังไม่ประสีประสา พอกลับมาตอนเย็นภาพที่เห็น ลูกแมวโดนรถทับหัวแบะตายตรงหน้าบ้าน รู้สึกเศร้ามาก เสียใจ คิดอยู่เสมอว่าเป็นความผิดของตัวเอง

RCB: กว่าจะทำใจได้ก็นานสิ
กบ: ทำนองนั้นแหละค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เลี้ยงอีก จนกระทั่งผ่านไปราวๆ 5 เดือน มีแมวจรตัวหนึ่ง ตอนหลังกบตั้งชื่อให้ว่า น้องเหมียว มาป้วนเปี้ยนแถวบ้าน เป็นแมวสีขาวดำ สวย น่ารักมาก กบเลยคอยให้อาหารอยู่เสมอ จนเริ่มคุ้นเคยก็ให้เข้าบ้านบ้าง ผ่านไปประมาณ 2 เดือน น้องเหมียวก็หายไปจากบ้าน 2 อาทิตย์ กลับมาในสภาพย่ำแย่มาก หายใจหอบ เลยพาไปหาหมอ ปรากฏว่าน้องเหมียวตั้งท้อง กระบังลมก็ฉีก ต้องผ่าตัด ตอนที่ฝากคุณหมอไว้ที่ รพ. ก่อนผ่าตัด ก็คลอดลูกออกมา 3 ตัว แต่เพราะสุขภาพไม่แข็งแรง แกไม่มีนมให้ลูก ลูกตายหมดเลย พอผ่าตัดแล้วกบก็พากลับมารักษาตัวที่บ้าน จนแผลหายเป็นปกติ นั่นคือที่มาของการเลี้ยงแมวค่ะ

จักจั่น : Reception of the Cat Clinic

……………………………………………………………………
ภาพ : ผมผู้เขียนกับลูกสาวถ่ายรูปกับจักจั่นและหมี
จักจั่นขนฟูๆตาสีส้มนั่นแหละครับ
……………………………………………………………………

จั่วหัวเรื่องซะเป็นฝรั่งไปเลย ก็ไม่มีอะไรมาก ยุคนี้เขานิยมตั้งหัวเรื่องเป็นภาษาฝรั่ง ก็เลยลองกับเขาบ้าง ทั้งๆที่ไม่ค่อยกระดิก ต้องอาศัยถามอาจารย์ดิ๊ก (Dictionary) อยู่เรื่อยแหละครับ เอาเป็นว่าตอนพิมพ์รวมเล่มเป็นหนังสือค่อนเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นภาษาไทยก็แล้วกัน (หวังว่าจะได้พิมพ์อยู่หรอกน่า)

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องของแมวตัวหนึ่งที่ชื่อจักจั่น ชื่อละมุนๆอย่างนี้อย่านึกว่าเป็นเพศเมียนะครับ จักจั่นเป็นแมวเพศผู้ ขนฟู สีเทาดำ เป็นแมวพันธุ์เปอร์เซียร์แต่ Generation ไหนก็ไม่ทราบ เท่าที่ดูน่าจะผ่านการผสมข้ามพันธุ์อยู่บ้าง เพราะลักษณะไม่เหมือนแมวเปอร์เซียร์ที่เห็นทั่วไป

จักจั่นไม่ใช่แมวที่ผมเลี้ยงหรอกครับ เป็นแมวที่คลินิกของหมอสุเมธ ซึ่งเป็นคุณหมอประจำตัวแมวๆที่บ้านผม โดยเฉพาะแม่อ้วนต้นตระกูลแมวของบ้าน จะเป็นขาประจำคลินิกหมอสุเมธ ชนิดที่เรียกว่าทั้งนอกในไส้พุงหมอรู้หมด

จักจั่นมาอยู่กับหมอตั้งแต่เป็นลูกแมว ตอนนั้นหมอเพิ่งทำคลินิกใหม่ๆ ทำด้วยกันสองคนกับแฟนคือหมอวรรณ (โอ๊ะ! หมอวรรณจะว่าไหมนี่ เอาชื่อมาเปิดเผยโดยไม่ขออนุญาต ขออนุญาตตรงนี้เลยนะครับหมอ) ผมเองเป็นผู้ใช้บริการรุ่นแรกๆ พาแมวไปเยี่ยมหมอเป็นประจำ วันดีคืนดีไปเจอจักจั่นเข้า ตอนนั้นยังเป็นลูกแมว