แมวบันดาลใจ

แมวตัวนั้น.. ตัวนี้ มีเยอะมากมาย ดูไปก็รัก รักมันทุกตัว
…….

ขอแปลงเนื้อร้องเพลง “แมลง” ของสาว ทาทา ยัง มาบรรยายความรู้สึกที่มีต่อบรรดาเจ้าเหมี๋ยวในภาพเขียนของศิลปิน ภาณุภณ จันทรีศรี สักนิดเพราะหลายคนที่เห็นภาพแล้วน่าจะรู้สึกไม่ต่างกัน

แม้จำนวนภาพที่เขาแขวนผนังให้ชมในนิทรรศการ “เห็นดี เห็นงาม” ระหว่างวันที่ 2 – 20 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ณ หอศิลป์จามจุรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นิทรรศการแสดงเดี่ยวครั้งแรกของเขา จะมีมาเสิร์ฟสายตาผู้ชมทั้งห้องนิทรรศการ แต่ก็มากพอให้อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เขาพิสมัยอะไรนักกับสัตว์ชนิดนี้ นอกเหนือจากคำถามที่ผู้ชมทั้งตัวเล็กและตัวโตบางราย มักถามเอากับเขาว่า “วาดขนแมวยังไงครับ”

ภาณุภณลงมือเขียนภาพแมวภาพแรกเมื่อครั้งที่ยังเป็นนักศึกษาศิลปะ รั้วมศว.ประสานมิตร ความเครียดอันเนื่องมาจากต้องเร่งปั้นงานให้กับบริษัทเซรามิคส่งออกแห่งหนึ่งให้เสร็จทันเวลา ทำให้เขาหาทางปลดปล่อยอารมณ์ของเอง ด้วยการออกไปเดินเล่นและหามุมหย่อนใจชั่วคราว ก่อนที่จะกลับไปคร่ำเคร่งกับงานที่ยังค้างคา

ยามนั้นเขารู้สึกอิจฉาแมวของตัวเองซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ตรงกำแพง และอยากจะกลายร่างเป็นมันบ้าง ขณะเดียวกันก็พยายามทำลายความสุขของมันด้วยการปลุกให้มันตื่นและหาสารพัดวิธีแกล้งให้มันเกิดอาการทุกข์ร้อนอย่างเขาบ้าง

“อิจฉาในความสบาย ที่มันไม่ต้องยึดติดกับเวลาเหมือนเรา มันช่างมีความอิสระ นึกอยากจะทำอะไรเวลาไหนก็ได้ ซึ่งเวลานั้นผมอยากจะเป็นเหมือนมันบ้าง”